Idea wykorzystania dramy w celach edukacyjnych została rozwinięta w XX wieku przez  amerykańskiego pedagoga Johna Dewey’a, który  zachęcał do “uczenia się przez działanie” poprzez wykorzystanie dramy w szkołach podstawowych od 1920 roku. Praca Deweya stała się fundamentem dla edukatorów w Anglii i Stanach Zjednoczonych którzy tworzyli teatr edukacyjny dla szkół, aby pomóc dzieciom w rozwijaniu samoświadomości i poprawy umiejętności społecznych. Zastosowanie dramy w kształceniu młodzieży rozwinęło się w dwóch głównych kierunkach: Drama w Edukacji, oraz Teatr w Edukacji.

Drama w Edukacji (Drama in Education)

Drama w edukacji  młodzieży polega na interaktywnej  współpracy uczniów i nauczycieli. Procesy uczenia się następują poprzez zmianę perspektywy i przez wchodzenie w różne role. Drama w Edukacji stanowi pochodną spontanicznej zabawy dzieci. Przez długi czas dominującym sposobem zastosowania Dramy w Edukacji było odgrywanie scenek bez zewnętrznej publiczności. Nauczyciel często wcielał się w rolę jednego z bohaterów kierując jednocześnie akcją rozgrywanych wydarzeń – technika znana jako “nauczyciel-w-roli”.

Improwizowane scenki całkowicie angażują uczestników, którzy “tak jakby” stają się kimś innym, a nie sobą . W późniejszych latach do Dramy w Edukacji włączono szerszą gamę technik teatralnych. Obecnie Drama w Edukacji wykorzystuje różnorodne narzędzia stosowane przez aktorów: ćwiczenia, rekwizyty, muzykę, scenografię, światło itp. Drama w Edukacji zawiera w sobie także inne dyscypliny i formy wyrazu artystycznego takie jak: pantomimę, błaznowanie, opowiadanie historii, drama radiowa, melodramat, kukiełki, improwizację, maski, przemawianie  publiczne, pisanie scenariuszy, tworzenie, reżyserowanie i produkcję spektakli teatralnych.

Teatr w Edukacji (Theatre in Education)

Drama w edukacji była dominującym sposobem aż do lat siedemdziesiątych, kiedy to kolejni pionierzy i badacze tacy jak Dorothy Heathcote i Gavin Bolton zrobili  kolejny krok by doświadczenia dramowe były równie skuteczne edukacyjne co inspirujące do zmiany społecznej. Drama oparta o problemy w grupie, klasie, bazuje min.na teatralnych i edukacyjnych pomysłach Bertolda Brechta i Scenarzysty Lva Vygotskijego. W Teatrze w Edukacji publicznością są uczniowie – zwykle z jednej klasy, których odwiedza grupa “aktorów – nauczycieli”, z przygotowanym wcześniej spektaklem teatralnym prowokującym do interwencji. Aktorzy – nauczyciele budują zaangażowanie uczniów poprzez własne zaangażowanie, pozwalając i zachęcając ich do interaktywności. Zdecydowana większość tematów, wokół których buduje się spektakle obejmuje tematy społeczne i polityczne takie jak np. niesprawiedliwość, konflikty, przemoc, dyskryminacja , uzależnienia itp.

W tekście korzystano z następujących źródeł:

Raport strategiczny projektu DICE – Drama Improves Lisbon Key Competences in Education© Konsorcjum DICE, 2010
Motywacyjna Rola Dramy w glottodydaktyce, Alicja Głałązka, 2008
www.theatreoftheoppressed.org
A Guide to Drama-Based Training, Joyce St. George, Sally Schwager, Frank Canavan, Employment Relations Today, Winter 1999, Vo. 25, No. 8.