Wspieranie ucznia w rozwoju samoświadomości, w realizacji jego celów osobistych i naukowych

Idea:

Coaching koncentruje się na: tu teraz, na tym, że może coś zrobić, a nie czego nie może, co uczeń chce zrobić, aby znaleźć się w miejscu, w którym chce być w przyszłości, W odróżnieniu od szkoleń, które dostarczają wiedzę i rozwiązania, coaching koncentruje się na wdrożeniu zmian w życie.

Coaching jest dziedziną stosunkowo młodą. Pierwsze szkoły coachingu powstały w USA na początku lat 90-tych. W Polsce coaching rozpowszechnił się zaledwie kilka lat temu, dlatego też z czym teraz możesz mieć do czynienia słysząc o coachingu, to duża różnorodność nazw, podejść, doświadczeń, narzędzi i technik. To o co jednak chodzi we wspólnym podejściu do coachingu, to jak najlepsze wykorzystanie własnego potencjału człowieka, przy osobistym wsparciu (coacha) osoby, która stawia mu wyzwania, stymuluje i prowadzi na drodze rozwoju i osiągania celu.

Relacje w coachingu w szkole:

W odróżnieniu od relacji nauczyciel uczeń, w której to nauczyciel ma wyższą rangę od ucznia w relacji coachingowej ta relacja jest równorzędna. Uczeń przestaje być uczniem, staje się człowiekiem, który potrzebuje wsparcia coacha na drodze rozwoju. Dlatego przed rozmową z uczniem nauczyciel powinien  ustalić z jakiej roli występuje czy jest nauczycielem, doradcą, terapeutą czy właśnie coachem – i do tego warto przygotować samego siebie.

Uczeń podejmuje samodzielną decyzję n.t. coachingu, ma prawo wybrać sobie: coacha,  temat rozmowy, proponuje także cele. To uczeń bierze odpowiedzialność za realizację tego do czego doszedł, co postanowił i co zrobił.

Coach organizuje miejsce do rozmowy, a podczas spotkania dostosowuje procesu coachingowy do potrzeb młodego człowieka (ucznia), odpowiada za przebieg procesu ale nie za wynik. a zadaniem coacha jest sprawdzanie, na ile poruszane kwestie są istotne dla celów ucznia. Coach głównie używa technik komunikacyjnych tj aktywne słuchanie, zadawanie pytań, nie daje rad, nie ocenia i nie poucza, ale czasem w podsumowaniu pokazuje kilka możliwości do wyboru.

To wzajemne oddziaływanie stymuluje ucznia do myślenia, ale przede wszystkim do działania.

Program szkolenia:

  • Pozycja coachingu wobec innych form wspomagających rozwój
  • Co to znaczy być coachem w szkole
  • Jakich narzędzi używamy podczas spotkania coachingowego z uczniem
  • Poznanie swoich mocnych stron i ustalenie swojego meta programu i rozpoznawanie meta programy innych
  • Nauczyciel w różnych rolach: klienta, coacha,  różnice pomiędzy innymi rolami: mentorem, doradcą, nauczycielem, psychologiem
  • Baza dobrych pytań coachingowych

Korzyści dla klientów (uczniów)

Zrealizowane cele, zwiększona satysfakcja w różnych obszarach życia, podniesiona skuteczność i jakość funkcjonowania, zwiększona świadomość własnych wartości, pełniejsze korzystanie z własnego potencjału, zasobów i zdolności, omijanie lub przekraczanie barier wewnętrznych (np. przekonania ) i zewnętrznych (np. poprzez kreatywne podejście do zadań ) stojących na drodze do realizacji celów, przyjęcie odpowiedzialności za aktywne kształtowanie przyszłości.

Korzyści dla uczestników szkolenia (nauczycieli)

  • Podniesienie świadomości na swój temat,
  • kompetencji społecznych, lepsza relacja z uczniem, ale też innymi osobami,
  • poznanie nowego zawodu, który może stać się alternatywnym w momentach kryzysu demograficznego, wypalenia zawodowego itp.

Według Ralfa W. Emersona „Człowiek staje się tym o czym myśli przez większość czasu” Trochę przypomina mi to powiedzenie stajesz się tym co jesz.  Myśli możesz uporządkować poprzez słuchanie i zadawania pytań, przy pomocy kogoś kto wierzy w  możliwości, a potem pomoże  dojść do celu lub zrealizować marzenia na planie fizycznym.

W drodze do celu nie może  przeszkodzić nic i nikt prócz Ciebie samego, a dokładnie zaniżona samoocena, zawyżone wymagania wobec siebie i nie podejmowanie decyzji gdy masz wybór.

Prowadzenie:

Ewa Brzozozowicz  –  w swojej pracy caochingowej wykorzystuje, niektóre elementy różnych modeli i wiedzy z wielu obszarów tj. co-active coaching model, mediacje, psychologia zorientowana na proces Arnolda Mindella, huna, NLP, psychologia kwantowa Vadima Zelanda, psychologia integralna Kena Wilbera, monodrama. Wybór metod pracy uzależnia od potrzeb procesu